۳ مرداد ۱۳۸۷




ره آسمان درون است، پر عشق را بجنبان
پر عشق چون قوی شد غم نردبان نماند

تو مبین جهان ز بیرون که جهان درون دیده است
چو دو دیده را ببستی ز جهان، جهان نماند


search